www.magda.sanok.pl

Rysunek ryby, jak wiemy między innymi z Quo vadis Sienkiewicza, był znakiem rozpoznawczym pierwszych chrześcijan. Dlaczego? Dlatego, że w języku greckim słowo ryba jest akrostychem (wyrazem utworzonym z pierwszych liter słów określających Jezusa w nomenklaturze wczesnochrześcijańskiej).
Ale ryby jako takie pojawiają się w Biblii i w mitach znacznie wcześniej. Chociażby w Starym Testamencie.
Ryba połknęła Jonasza, jednego z ważniejszych biblijnych proroków, znanego chyba wszystkim w naszym kręgu kulturowym. Inna ryba – monstrum (Lewiatan) stoczy zabójczą walkę z Behemotem, odbędzie się to w tzw. czasach mesjańskich a tymczasem oczy Lewiatana rozświetlają nocą oceany.

Lewiatan - ilustracja z Biblii, Ulm, rok 1238

Dlaczego ryby tak często pojawiają się w różnych wierzeniach?
Najprawdopodobniej dlatego, że żyją w tak odmiennym od naszego żywiole. Żywiołem ryb jest woda, a woda to życie o czym wiemy od zarania wieków. Nic więc dziwnego, że to rybom właśnie ludzkość nadaje tak wiele symbolicznych znaczeń. Przykładem choćby to, że ryby w pewnych kulturach (i zgodnie z tradycją biblijną) uznawane są za symbol płodności. Dlaczego? Temu akurat nie należy się dziwić, bo jeśli weźmiemy pod uwagę ilość składanej przez nie ikry łatwo tę symbolikę rozszyfrować.
Zauważcie też, że rybie oczy zawsze są otwarte. Zgodnie z przekonaniem pierwotnych kultur ryby robią więc dobrze na oczy.
Ryby są też symbolem czystości – to przekonanie wynika z faktu, że ryby żyjąc w wodzie są chronione przed złymi urokami, czarami i różnymi metafizycznymi „zanieczyszczeniami”.

Dziś nasza wiedza, również o rybach, raczej nie sprzyja kultywowaniu wierzeń, mimo to wciąż jesteśmy jednak kulturowo z rybami związani. Być może przez rybactwo – jeden z pierwszych sposobów na zdobywanie pokarmu. Ryby tkwią więc w nas jak swoisty atawizm, podsycany i odświeżany wierzeniami.